سیب

سیب

به خاک افتاد

و من به خاک

بر این دوباره ی رَستن

افتادم

و سیب پوسید

و من پوسیدم

و روح من در هوای سیب ماند

و سیب

در هوای بهشت پیچید

از هوای درخت

و سیب ، اولین کلمه ی جهان شد

جهان شد

و نیایشِ سرخِ درخت

سیب شد

.

.

ضیاءالدین خالقی

مسواک

این دفعه که رفتی ، مسواکت رو با خودت نبر

یعنی این مسواکی که الان داری و تو جامسواکیه

صبح که چشمم می افته به لیوان مسواک ها،حالم خوب می شه.می خندم.خوبه که با همن

.

وقتایی که می ری و مسواکت رو می بری،چشمم به جای خالیش که می افته اشکم در میاد

باورم می شه که تنهام

من ..و..مسواکم...هر دو

.

اصلا چرا نباید یه مسواک دیگه واسه خودت بخری؟یه مسواک نو؟

به منم نشونش نده.بذار پیش خودت بمونه

بذار من و مسواک ها آروم باشیم و باور کنیم ..برمی گردی

.

قول بده یه مسواک نو می خری...

//

یادت باشد

گلدان ها را

آب داده باشی یا نه

بنفشه

همیشه بنفشه است وُ

نیلوفر

نیلی

.

.

و ما هیچ گُلی هم به آب ندهیم

باز گره انگشتانمان

بوی گیاهِ مشکوک می دهد

.

پس

هنگام آمدن

مواظب باش

ردّ این نگاه

زخم است

بر گرده ی باغچه

.

پروین نگهداری

رویا-5

بی ترس از نگاه دیگران

حرمت عشق را

در کوچه ها و پس کوچه ها

می گرداندیم-

و تمنا

از سر انگشتانمان می چکید

و دانه های قلب

بر دهلیزهای نمور بازار

فرش می شد

.

بر سر میز چاشت

چنان نشسته بودیم

که انگار ما هستیم و جهان

.

و دیگر هیچ

دریغا که لحظه ای

به دار اندیشیدیم و

سنگسار-

و چنین بود

.

.

فرهاد عابدینی

این سطرها

این سطرها را برای تو می نویسم

با هیچ کس

حتی کلامی از آن را فاش مکن

من هم کلید زبانم را

بعد از نوشتن این شعر

به اقیانوسی خواهم انداخت

.

فرصت کم است

و این کوره راه ها

هیچ کدام

ما را به جایی نمی بَرَد

.

من راه ِ ناشناخته ای را می دانم

اما مجال برای نوشتن نیست

و چشم هایی که چشم ندارند دیدن ما را

در پی ما هستند

.

فرصت کم است

دیدار ما

کنار همان اقیانوس

.

حافظ موسوی

روی پل آلما چه می کنید خانم؟

.

.

.

و آدم ها

کوچکترین روزنه های روحشان را

با معجونی از سکوت و لبخند

درز می گیرند

.

قسمتی از شعر"روی پل آلما چه می کنید خانم؟" آزاده طاهایی

رفیق

رفیق

وقتی که دیگر نتوان نوشت

وقتی که دیگر نتوان حرف زد

یا حتی نتوان شنید

شاید آن گاه بشود چشم ها را بست

به خواب رفت

روی نیمکتی در پارکی

یا در سرسرای یکی از هتل های تهران

شاید

شاید هم

در اتوبوس ها و تاکسی ها

در قهوه خانه های میان راه ها شاید

حتی شاید در خیابان ها

با چشمان باز

یا بسته

چه فرقی دارد رفیق؟

در گذرگاه های گمنام حتی

یا شاید هم آشنا

شاید

شاید بتوان روزی خوابید

و رفت

...با چشمان باز یا بسته

.

آزاده طاهایی